Luister je wel naar mij?

Luister je wel naar mij?

Het gebeurt me vaak dat wanneer iemand vraagt hoe het met me gaat en ik begin te vertellen, de ander het gesprek snel overneemt. “Dat herken ik,” zeggen ze dan, “weet je, dat heb ik ook meegemaakt.” Vervolgens gaan ze door met hun eigen verhaal. Ik luister, stel vragen, maar merk dat ik regelmatig in gesprekken terechtkom waarin de ander de kans grijpt om vooral over zichzelf te praten—over hoe het met hen gaat, wat hen bezighoudt, wat zij hebben meegemaakt. Dit zet me aan het denken: waar luisteren mensen eigenlijk naar wanneer je met hen in gesprek bent? En hoe goed luisteren ze eigenlijk naar jou?

Tegelijkertijd vraag ik me af: waar luister ik zelf naar? Wanneer heb je nu écht een goed gesprek met iemand? Het verbeteren van gesprekken begint met het toepassen van luistertechnieken zoals actief luisteren en empathisch luisteren. Tijdens gesprekken herken ik vaak situaties en ervaringen die vergelijkbaar zijn met wat de ander vertelt. De neiging om het gesprek over te nemen en mijn eigen ervaringen te delen, probeer ik dan te onderdrukken. In plaats daarvan stel ik vragen, zodat de ander verder kan vertellen. Maar aan het eind van zo’n gesprek voel ik me vaak moe en ook wel teleurgesteld. Wat heeft die ander nu eigenlijk aan mij gevraagd? Hoe geïnteresseerd was die ander eigenlijk in mij?

Er was een keer een gesprek met een bekende waarin ik besloot om een lastige vraag te stellen. Ik vroeg om toestemming, en toen hij die gaf, zei ik: “Het valt me op dat als ik iets vertel, jij meteen met een ander voorbeeld komt en het gesprek telkens overneemt. Daardoor krijg ik weinig ruimte om te vertellen wat mij bezighoudt.Wat maakt dat je dat doet?” De ander schrok zichtbaar en viel even stil. Na een korte pauze gaf hij toe dat hij zich daar nooit bewust van was geweest en dat hij eigenlijk niet wist hoe hij op een andere manier een gesprek moest voeren. Hij voegde eraan toe dat dit de eerste keer was dat iemand hem hierop wees. Dit moment vergrootte mijn zelfbewustzijn in gesprekken en zette mij aan tot persoonlijke ontwikkeling. Ik had dit probleem al wel met anderen besproken, maar nog nooit rechtstreeks met hem. Bij een volgend gesprek, ergens halverwege, vroeg hij me plotseling: “Doe ik het nu beter?” In eerste instantie wist ik niet wat hij bedoelde, maar hij legde uit dat hij veel had nagedacht over de vraag die ik hem eerder had gesteld. Thuis was hij tot de conclusie gekomen dat hij eigenlijk niet wist hoe het echt met mij ging, wat mij bezighield, en dat had hem behoorlijk aan het denken gezet.

Ik vertelde hem dat het me goed deed dat hij nu ook vragen aan mij stelde over hoe het met mij ging en wat er in mijn leven speelde. Dit is een voorbeeld van hoe communicatievaardigheden en gesprekstechnieken kunnen bijdragen aan het versterken van relaties. Ik realiseer me dat het niet altijd passend is om iemand erop te wijzen wanneer ze steeds het gesprek overnemen. Toch heeft dit inzicht me bewuster gemaakt in mijn gesprekken. Ik wil écht luisteren naar de ander, weten hoe het echt met hen gaat, wat hen bezighoudt, en daarbij mijn eigen behoefte om het gesprek over te nemen onderdrukken. Het lukt me steeds beter om er voor de ander te zijn.

Tijdens een ander moment, terwijl ik mijn verhaal vertelde en de ander weer bezig was om het gesprek over te nemen, kon ik aangeven dat ik graag mijn verhaal wilde afmaken en benieuwd was naar zijn mening. Dat voelde als een kleine overwinning. Veel mensen hebben een diepgewortelde behoefte om zich gehoord, gezien en erkend te voelen, vooral in hun gesprekken met anderen. Wanneer deze behoefte groot is, kan het verleidelijk zijn om de aandacht in een gesprek naar zichzelf te trekken. Dit is vaak een onbewuste manier om die behoefte aan erkenning te vervullen.

Hoewel het delen van persoonlijke verhalen en ervaringen waardevol kan zijn, kan het de balans in een gesprek verstoren als het te veel op één persoon gefocust raakt. Dit kan ervoor zorgen dat de ander zich minder gehoord voelt, wat de verbinding in het gesprek kan verminderen. Stel je voor dat twee vrienden elkaar na lange tijd weer zien. Als de een voortdurend over zijn eigen successen praat zonder ruimte te geven aan de ander, kan dat de kans op een diepere band verkleinen. Door bewust om te gaan met deze neiging, kan er een evenwichtiger en meer wederzijds begrip ontstaan en ontmoet je de ander echt. Wil je meer weten rondom oplossingsgerichte gespreksvoering? Bezoek onze